Ne oglyadyvayushchiysya nikogda

«…Togda on vdrug v pervyy raz podumal, chto ne umeet zhit v sostoyanii… schastya. To est, s odnoy storony, on etogo schastya vrode by vsey dushoy i strastno zhelaet, a s drugoy – reshitelno ne ponimaet, chto s nim delat. So schastem-to. Nu, schaste. Nu, vot ono. On sovershenno tochno znaet, chto eto imenno schaste i est. Im nuzhno kak-to naslazhdatsya, a ne poluchaetsya nichego, i vyhodit odno sploshnoe neschaste – kak v nasmeshku…»