Türklerin Savas Sanati

Türklerin Savas Sanati, özellikle Türk tarihinin en calkantili dönemlerinden biri olan 11. ve 14. yüzyillar arasindaki Türk devlet ve topluluklarinin sik sik girismek zorunda olduklari savaslarda kullandiklari aldatici savas taktikleri ve farkli stratejileri ayrintili bir sekilde, ilgi cekici sekil ve görsellerle anlatiyor. Kitap, göcebe ve yerlesik savas usullerinin bazen karsilastigi bazen de ic ice gectigi bir zaman dilimini ele almaktadir. Bu sürec, süvarilerin ortaligi kasip kavurdugu ama ayni zamanda piyadenin de yeniden yükselme temayülünde oldugu dönemdir. Savasi, düsmanini taktiklerle alt etme ya da sadece mertce dövüsme seklinde algilayan farkli düsünüs bicimleri de birbirleriyle bu devirlerde carpismisti. Savas alanlarinda süvarilerin olusturdugu toz bulutuna, neftin yanmasiyla ortaya cikan siyah dumanlar da karismaya baslamisti. Teknik alandaki yenilikler ve karsilasilan farkli düsmanlar cogu kez silahlarda, zirhlarda, stratejilerde veya asker örgütlenmelerdeki farklilasmalara sebep teskil ediyordu. Ahmet N. Özdal, Türklerin Savas Sanati isimli bu calismasinda dört asir boyunca Yakindoguyu kasip kavuran savaslari, ordulari, silah teknolojilerini ve stratejileri ayrintili bir bicimde ele alip akici bir üslupla okuyucuya sunarak Türk asker tarihi literatürüne önemli bir katki sagliyor.