แก้วกัลยาแห่งแผ่นดิน

พุทธศักราช ๒๑๒๗ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงสุวรรณภิงคาร หลั่งอุทกธาราเหนือพสุธา ประกาศอิสรภาพ ณ เมืองแครง! นับแต่วันที่ประชาเห็น...หยดเลือด กระเซ็นซ่านทุกแห่งหน นับแต่วันที่ทุกปวงประชาอยุธยา...ต่างปลอบใจ..."เอาเถิด อดทนไว้" "วันนี้...ไม่ใช่ของเรา วันใด...วันของเรา เราจักเอาคืน!" น้ำตาที่อาบหน้า แม้จะแห้งเหือดก็ยังเหลือคราบน้ำตา เราเสียกรุงปี ๒๑๑๒ นับตั้งแต่วันนั้น เรารอวันของเรา สิบห้าปี! หาก 'ขัตติยนารี' ณ ใจกลางหงสาวดี จะดำรงพระชนมาเช่นไร เมื่อ พระนเรศวรเจ้า พระน้องยาแห่งพระนาง คือผู้ประกาศอิสรภาพ! "รอเถิด...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ต้องเป็นไป เราควรตายกันมาช้านาน จะต้องตายในครั้งนี้จะเป็นไร รอเถิด...รอทำหน้าที่สุดท้ายร่วมกัน แต่วันนี้...เราได้ปลื้มเปรมกับอิสรภาพของไทย เราตายในอิสระ... ชอบกว่าตายโดยมีตรวนแห่งความไร้เกียรติยศจองจำ"