Stella Maris

Modern Amerikan edebiyatinin en güclü seslerinden biri olan, siklikla Herman Melville ve William Faulkner gibi devlerle kiyaslanan Cormac McCarthy, kariyeri boyunca Güney gotigi, Western ve postapokaliptik türlerde verdigi birbirinden basarili eserlerle Pulitzer, National Book, National Book Critics Circle ve MacArthur Fellowship gibi ödüllerin sahibi oldu. Uzun bir sessizligin ardindan kariyerinin jübilesi niteligini tasiyan ikilemenin son kitabi Stella Maris ise deha ile delilik arasindaki o tekinsiz cizgiyi sorgulayan, tamamen diyaloglara dayali sarsici bir kitap. Yil 1972, Alicia Westerna paranoid sizofreni teshisi konmustur. Yirmi yasindaki Alicia, bir poset icinde tasidigi kirk bin dolarla kendi istegiyle hastaneye yatmistir. Burada deliligin dogasi üzerine kafa yorar. Henüz yedi yasindayken büyükannesini bile korkutan cocuklugunu animsar, fizik ve felsefenin kesisim noktalarina odaklanir ve sadece kendisinin görebildigi halüsinasyonlarin dogasini inceler. Tüm bunlar olup biterken, yasayip yasamadigini bilmedigi, bir türlü kavusamadigi Bobbynin yasini tutar. Alicianin psikiyatri seanslarinin kayitlarindan olusan Stella Maris, Yolcu kitabinin arayisla dolu, titiz ve zihni zorlayan kapanis bölümü niteliginde. Cormac McCarthyden Tanri, gercek ve varolus kavramlarini sorgulayan bir son roman. McCarthynin kariyerinin en zengin ve en güclü eseri Kan Meridyeninden ya da Yoldan daha büyük bir basari. -The Atlantic McCarthy artik bambaska bir seyin pesinde Diger yazarlar zihnin ve ruhun labirentlerinde gezinirken, McCarthy bizzat ruhun ne oldugunu -hatta var olup olmadigini- soruyor Artik Amerikan Batisindaki tozlu patikalarda iz sürüp, SIste insan dogasi budur, demiyor. Yolcu ve Stella Mariste, o kelimeleri yazan insani var eden Tanriyi görmeye calisiyor. -The New York Times